Strona główna › Dyspraksja
TULI

Dyspraksja u dzieci

Kiedy dziecko jest niezgrabne ruchowo, uczy się nowych czynności wolniej niż rówieśnicy i unika sportu.

Dyspraksja, nazywana też rozwojowym zaburzeniem koordynacji, dotyczy około pięciu procent dzieci w wieku szkolnym. Dziecko z dyspraksją ma sprawne mięśnie i prawidłowy wynik badania neurologicznego, ale planowanie i wykonanie ruchu sprawia mu wyraźną trudność.

To nie jest kwestia lenistwa ani braku starań. Czynność, którą rówieśnik opanuje po kilku próbach, u dziecka z dyspraksją wymaga wielokrotnie więcej powtórzeń, a efekt bywa niestabilny.

W terapii pracujemy nad konkretnymi czynnościami, które są dla dziecka i rodziny ważne, na przykład jazda na rowerze, wiązanie butów, pisanie w zeszycie. Taki sposób pracy ma najmocniejsze potwierdzenie w badaniach i daje efekty, które dziecko widzi w codziennym życiu.

Dla kogo

  • dziecko często się potyka, wpada na przedmioty, wylewa napoje
  • nauka jazdy na rowerze albo pływania trwa wyraźnie dłużej niż u rówieśników
  • trudności z wiązaniem butów, zapinaniem guzików, używaniem sztućców
  • niechętnie bierze udział w zajęciach sportowych i zabawach ruchowych
  • pismo jest nieczytelne, dziecko szybko męczy się przy pisaniu
  • kłopot z zapamiętaniem kolejności czynności, na przykład przy ubieraniu

Jak wygląda praca krok po kroku

Rozmowa z rodzicemZbieramy historię rozwoju dziecka i ustalamy, które czynności sprawiają największą trudność.
Obserwacja dzieckaSprawdzamy koordynację, planowanie ruchu i sprawność ręki w zadaniach dopasowanych do wieku.
Wybór celówRodzic i dziecko wskazują trzy do pięciu czynności, na których nam najbardziej zależy.
TerapiaUczymy tych konkretnych czynności krok po kroku, z zadaniami do ćwiczenia w domu.
Sprawdzenie efektuPo kilkunastu spotkaniach wracamy do listy celów i mierzymy, co dziecko już potrafi.

Umów pierwszą konsultację

Zadzwoń albo napisz, wspólnie ustalimy, od czego zacząć.

Przejdź do kontaktu ✦